Moeder Wendy en pleegmoeder Annelies werken goed samen:
Al zeven jaar woont Rachel (12) bij Annelies en Bert. Ze ziet haar moeder Wendy eens per vier weken. Door het goede contact tussen beide moeders is er veel ruimte voor spontane ontmoetingen. “Het draait om Rachel. Zij staat bij ons allebei voorop”, zegt Annelies.
Aan deze situatie ging een intensieve periode vooraf, die begon in 2019. In dat jaar werd de situatie thuis voor Wendy steeds zwaarder. Ze kon de zorg voor Rachel niet meer alleen dragen. Op advies van de gezinsvoogd werd gekeken naar een pleeggezin als passende oplossing. Annelies en haar man Bert kwamen in beeld. Er volgde een kennismaking, maar de stap voor plaatsing was toen te groot voor Wendy. “Ik kende Annelies en Bert niet. Door ervaringen van vroeger had ik weinig vertrouwen in de hulpverlening”, zegt Wendy. Rachel zou vrijwillig uit huis worden geplaatst, maar dat was moeilijk voor Wendy. Uiteindelijk besloot de rechter drie maanden later dat Rachel alsnog uit huis moest worden geplaatst. In 2019 kwam zij bij Annelies, Bert en hun andere pleegdochter Ayshaa wonen.
Loslaten en wennen
Die eerste periode daarna was voor iedereen wennen. Wendy moest haar dochter loslaten en vertrouwen hebben in een nieuwe, nog onzekere situatie. “Ik had veel zorgen en vragen. Gaat het goed met haar, voelt ze zich veilig, zorgen ze goed voor haar?”, vertelt Wendy. Ook voor Annelies was het zoeken. “Ik zag die sterke band tussen Wendy en Rachel en vroeg mij af of zij zich bij ons thuis zou gaan voelen”, vertelt ze.
Beide moeders zetten vanaf het begin het belang van Rachel voorop en zochten de samenwerking op. “Wendy en ik hebben vanaf het begin persoonlijk contact onderhouden. Zeker in het begin hield ik Wendy goed om de hoogte. Ik liet haar weten hoe het ging op school, hoe Rachel zich voelde en hoe ze sliep bijvoorbeeld. En ik stuurde regelmatig foto’s en video’s van Rachel. Ik wist hoe belangrijk dat voor Wendy was”, zegt Annelies.
Vertrouwen groeit
Langzaam groeide het vertrouwen. Om rust en duidelijkheid te creëren voor Rachel, zag zij moeder Wendy eens per vier weken. “Na een aantal jaren merkten we dat het goed ging met Rachel en konden we die afspraak wat loslaten. Er kwam meer ruimte voor spontane ontmoetingen. Laatst had Wendy kaartjes voor een concert en ging Rachel mee bijvoorbeeld”, zegt Annelies.
De samenwerking tussen beide moeders moest groeien. Dat lukte doordat zij open en eerlijk naar elkaar waren. “Vanaf het begin bespraken we wat we moeilijk vonden. Daardoor gingen we elkaar beter begrijpen en groeiden we naar elkaar toe”, zegt Annelies. Wat hen vooral verbindt, is dat Rachel bij allebei op nummer één staat. “We willen gewoon het beste voor haar.” Ook Rachel merkt dat haar moeder en pleegmoeder goed samenwerken. “Ze zegt soms: mijn moeders lijken wel vriendinnen. Daar is ze zo blij mee”, vertelt Annelies.
Voor Annelies is die band met Wendy vanzelfsprekend. “Als ik voor Rachel kies, kies ik ook voor Wendy en iedereen die belangrijk is voor Rachel. Dat hoort erbij. Je kunt een kind niet los zien van waar het vandaan komt. Dan moet je geen pleegouder worden.” Rachel heeft een hechte band met haar broer Danny. Soms komt hij een weekend logeren. Dat betekent veel voor Rachel.” Dat geeft Wendy ook een goed gevoel. “Het is heel fijn dat dit kan.”
Samen opvoeden
Wendy en Annelies hebben regelmatig contact. Soms drinken ze samen koffie, zonder Rachel. “Dan praten we bij en bespreken we Rachels ontwikkeling, school of andere praktische zaken. Als ik ergens over twijfel, ga ik ook naar Wendy. Zij kent Rachel het beste. Samen zijn we de opvoeders van Rachel. Het is belangrijk dat wij op één lijn zitten en een blok vormen.”
Inmiddels voelt het contact als meer dan alleen samenwerking. Het is uitgegroeid tot een band die soms zelfs als familie voelt. “We plannen rondom de feestdagen momenten met elkaar. En op Rachels verjaardag gaan we met zijn drieën op stap, naar de Efteling of gezellig lunchen”, zegt Annelies. Wendy vult aan: “En binnenkort speelt Rachel de hoofdrol in de afscheidsmusical van groep 8. Dan zitten we allemaal vol trots in de zaal.”
Met elkaar hebben ze afgesproken dat Rachel bij Annelies en Bert opgroeit en Wendy het gezag houdt. Die afspraak geeft rust en duidelijkheid. Wendy ziet dat haar dochter op een goede plek is. “Ik zie hoe goed het met Rachel gaat. Ze is vrolijk en zit goed in haar vel. Dat komt mede door Annelies en Bert. Ze zit daar op haar plek en dat is het belangrijkste”, sluit Wendy af.